Logowanie

Wychowanie - Dbajmy o to, aby w naszej rodzinie:

 

*Główną metodą wychowawczą była nagroda.

*Nikt nie stosował przemocy.

*Obowiązywały jasne zasady.

*Wszyscy wzajemnie okazywali sobie szacunek i miłość.

*Dzieci wykonywały prace codzienne i odpowiadały za swoje rzeczy.

*Dzieci nauczyły się odpowiedzialności za  czyny i słowa.

 

Dzieci - Warto pamiętać! 

 

Każde dziecko jest inne. Nie trzymajmy się kurczowo rad ekspertów.

Dostosujmy zasady do wieku naszych dzieci.

Dajmy dwulatkowi możliwość wyboru, unikniemy napadów złości.

Dziecko poniżej trzech lat nie wie jeszcze, co to przyczyna i skutek.

Trzylatkowi pomaga odwrócenie uwagi, można go też na chwilę pozostawić samemu sobie.

Czterolatek potrafi się lepiej skoncentrować i ma większą wyobraźnię.

Pięciolatek jest zdolny do brania pod uwagę uczuć innych osób.

Sześciolatek zaczyna się kontrolować, ale bardzo ważne są słowne przypomnienia.

Pozwólmy bliźniakom spać razem, dopóki jest to dla nich wygodne i bezpieczne.

Identyczne z pozoru bliźnięta różnią się od siebie. Nie starajmy się za wszelką cenę upodobnić ich do siebie.

 

Rodzice - Pamiętajmy jednak, czego  z całą pewnością nie wolno nam robić:

 

*Nie stosujmy kar fizycznych – nie dawajmy klapsów, nie bijmy, nie potrząsajmy maluchem.

*Nie mówmy o dziecku źle przy nim ani przy innych: maluchy identyfikują się z przyczepioną etykietą.

*Nie straszmy ojcem.

*Nie upokarzajmy, porównując dziecko z „grzecznymi” rówieśnikami.

*Nie groźmy i nie szantażujmy.

*Nie straszmy, że przestaniemy je kochać – takie słowa potrafią zachwiać poczuciem bezpieczeństwa dziecka.

*Nie wygłaszajmy długich przemówień: stanowcze „nie” i trzy, cztery zdania prostego wyjaśnienia wystarczą.

*Nie mnóżmy kar, jedno przewinieni – jedna kara.

*Szukajmy powodów, by pochwalić dziecko.

 

Rodzice – warto pamiętać!

 

Pamiętajmy, że jesteśmy najważniejszym wzorem dla naszych dzieci.

To, jaki styl wychowawczy reprezentujemy, ma ogromny wpływ na to, jakie dzieci wychowamy.

Spełniając wszystkie zachcianki dziecka, nie budujemy naszego autorytetu.

Dajmy dzieciom czas, poczucia bezpieczeństwa, miłość i zainteresowanie.

Większość błędów wychowawczych popełniamy zupełnie nieświadomie.

Oprócz bycia rodzicami jesteśmy przede wszystkim ludźmi i mamy prawo popełniać błędy.

Nie obawiajmy się przeprosić dziecko, jeśli sytuacja tego wymaga.

Nie oczekujmy, że dziecko natychmiast zaakceptuje wszystkie ustalone reguły.

Wyznaczenie zasad i norm daje dziecku poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji.

Wykorzystajmy do maksimum czas spędzany z naszymi pociechami.

  

Rodzeństwo – warto pamiętać!

 

Przestrzeganie planu dnia jest ważne, niezależnie od wieku dziecka i od początkowych trudności.

Starajmy się utrzymać stałe pory głównych czynności. Dzieci szybko dostosowują się do zmian, jeśli wprowadzamy je stopniowo.

Zmniejszamy aktywność dziecka w miarę zbliżania się pory snu.

Jasno określmy nasze oczekiwania.

Kariera zawodowa nie powinna być ważniejsza od czasu spędzanego z rodziną.

Planując dzień, zachowajmy proporcje pomiędzy obowiązkami i przyjemnościami.

Nie umniejszajmy znaczenia własnych potrzeb.

Szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko!

 

Dyscyplina - warto pamiętać!

 

Podstawą wychowania są nagrody, a nie kary.

Dziecko nie wie, co dobre, a co złe, dopóki mu tego nie wytłumaczymy we właściwy sposób.

Uważajmy, by nagroda nie przerodziła się w przekupstwo..

Upewnijmy się zawsze, że dziecko rozumie, co do niego mówimy.

Dziecko ma prawo czuć różne emocje, nawet złość.

Histeria nie jest skierowana przeciwko nam, to tylko wyraz silnych emocji.

Okażmy cierpliwość i zachęcajmy dziecko do mówienia prawdy.

Nauczmy się odróżniać dziecięcą fantazję od kłamstw.

Na agresję dziecka reagujmy spokojnie, ale zdecydowanie.

Gdy chcemy, aby nasze dziecko czegoś nie robiło lub przestało zachowywać się niewłaściwie, możemy zastosować wyciszenie.

Karny dywanik nie jest lekiem na histerię.

W żadnym wypadku i w żadnych okolicznościach nie wolno nam uderzyć dziecka.

 

Zabawa - warto pamiętać!

 

Pamiętajmy, że zabawa ma kluczowe znaczenie dla rozwoju dziecka.

Małe dzieci zwykle lubią bawić się piłką, a także rysować i malować.

Dzieci  powyżej 4 lat lubią bardziej złożone zabawy.

Zabawka musi być dostosowana do wieku dziecka.

Pozwalajmy naszym maluchom wybrać ulubioną zabawę i dajmy się do niej zaprosić.

Zachęcajmy nasze dziecko do dzielenia się  i zabawy w grupie.

Nauczmy dziecko odróżniać prawdę o fikcji.

Wytłumaczmy dziecku, że postacie z kreskówek nie są prawdziwe.

Pamiętajmy, że telewizor może być włączony tylko wtedy, gdy oglądamy jakiś program.

W pokoju małego dziecka nie powinno być telewizora.

 

Posiłki – warto pamiętać!

 

Uzbrójmy się w cierpliwość, przechodząc na „dorosłe” jedzenie.

Zaoferujmy niejadkowi wiele możliwości, zawsze starajmy się, aby na stole było coś, co lubi.

Stosujmy metodę opcji (wybór z nie więcej niż z dwóch potraw).

Nie rozmawiajmy przy stole o jedzeniu, lecz na inne tematy.

Wprowadzając nową potrawę, nakładajmy ją na talerz dziecka codziennie przez kilka dni. Może trochę potrwać, zanim spróbuje.

Jeśli dziecko czegoś nie lubi  i nie chce, spróbujmy znaleźć alternatywę.

Zachęcajmy do poznawania nowych smaków, na przykład poprzez zabawę.

Zapytajmy dziecko bawiące się jedzeniem, czy już skończyło jeść, jeśli tak , pozwólmy mu odjeść od stołu.

Starajmy się siedzieć obok dziecka podczas posiłku, nawet jeśli  sami nie jemy.

Wspólny posiłek to bardzo ważny element spajający rodzinę.

 

Poza domem - warto pamiętać!

 

Przed każdym wyjściem z domu postarajmy się ustalić lub przypomnieć dziecku wszystkie obowiązujące zasady.

Nie zabierajmy dziecka na zakupy, kusząc go obietnicą, której nie zamierzamy spełnić.

Dziecko nie chce nas ośmieszyć lub wprawiać w zakłopotanie swoim zachowaniem, chce po prostu zwrócić na siebie uwagę albo coś uzyskać.

Najlepszą, aczkolwiek najtrudniejszą metodą walki z histerią dziecięcą w miejscach publicznych jest zignorowanie jej.

Pamiętajmy o „zestawie podróżnika” dla każdego z naszych dzieci.

Dokładnie zaplanujmy podróż, zatrzymujmy się, żeby odpocząć.

Rozmawiajmy o mijanych miejscach, opowiadajmy, dokąd jedziemy  i jak długo będzie trwała podróż.

Idąc do restauracji, postarajmy się sprawić, że będzie się ona kojarzyć dziecku z miłymi wspomnieniami.

Wytłumaczmy dziecku, że po zakupach wyjedziemy do parku czy też wspólnie się pobawimy.

 

Mycie i ubieranie – Warto pamiętać!

 

Dawajmy dobry przykład, pokazując dziecku, jak dobrze umyć zęby.

Używajmy wyłącznie past i szczoteczek przeznaczonych specjalnie dla dzieci.

Kontrolujmy, czy dziecko właściwie umyło żeby.

Przenieśmy dziecko do dużej wanny, dopiero gdy potrafi już samodzielnie i pewnie stać.

Nigdy nie zostawiajmy dziecka samego podczas kąpieli i nie spuszczajmy go z oka.

Dobierajmy ubranka i obuwie w taki sposób, aby ułatwić dziecku ich samodzielne wkładanie i zdejmowanie. Pozwólmy dziecku ćwiczyć nowe umiejętności i zawsze chwalmy jego sukcesy.

 

Trening czystości -  warto wiedzieć!

 

Nie istnieje idealny czas na rozpoczynanie treningu czystości.

Zabierajmy ze sobą dziecko do toalety, aby mogło się z nią zapoznać.

Pomóżmy zrozumieć, co to znaczy „mieć mokro” czy „mieć sucho”.

Oznaki gotowości podjęcia treningu to: próby samodzielnego rozbierania się, sucha pieluszka oraz sygnalizowanie czynności fizjologicznych po fakcie.

W pierwszych dniach treningu sadzajmy dziecko na nocniku dość często, nie dłużej jednak niż na 5-10 minut.

Jeśli odniesie sukces, pochwalmy je. Nie karzmy, jeśli tego nie zrobi lub ma „wypadek”.

Nocny trening powinien rozpocząć się mniej więcej pół roku po zakończeniu dziennego.

 Bliźnięta nie muszą być uczone treningu czystości jednocześnie. Uczymy każde z nich, gdy jest na to gotowe.

 

Zasypianie i sen – warto wiedzieć!

 

Porozmawiajmy z dzieckiem o minionym dniu, zanim przyjdzie pora spania.

Ucząc samodzielnego zasypiania, zostawiajmy je samo i wracajmy. Stopniowo wydłużajmy czas nieobecności. Zacznijmy od 3 minut. Stosujmy zasadę 3-5-7.

Pierwsze tygodnie w przedszkolu, przeprowadzka czy pojawienie się rodzeństwa mogą mieć wpływ na nocne zachowanie naszego dziecka.

Ustalmy dokładną godzinę pójścia do łóżka, przypomnijmy mu o tym kilka minut wcześniej. Nie karzmy dziecka za zmoczenie łóżka.

Dajmy mu odczuć swoje zadowolenie, gdy tego nie zrobi.

Podawajmy dziecku pic nie później niż godzinę przed snem.

Zostawmy zapaloną lampkę w pokoju dziecięcym, otaczająca przestrzeń wydaje się wtedy mniej przerażająca.

 

Obowiązki domowe- warto wiedzieć!

 

Dostosujmy stopień złożoności polecenia do wieku dziecka.

Nie zlecajmy dziecku prac, przy których może zrobić krzywdę sobie lub innym.

Pozwólmy, by w miarę możliwości dziecko wykonywało swoją pracę samodzielnie.

Nie wpadajmy w gniew, gdy dziecko nie wykona natychmiast naszego polecenia.

Wydawajmy konkretne i precyzyjne polecenia.

Upewnijmy się, że dziecko rozumie, czego od niego oczekujemy.

Pochwalmy każdą próbę, nawet jeśli nie będzie do końca udana.

Starsze dziecko powinno czuć się odpowiedzialne za porządek we własnym pokoju.

 

Domowe BHP – warto wiedzieć!

 

Zapewnienie dzieciom bezpieczeństwa w domu jest naszym obowiązkiem.

Zabezpieczmy wszystkie miejsca, które są najbardziej niebezpieczne.

Osłońmy każde gniazdko specjalnymi plastikowymi zaślepkami.

Nigdy nie zostawiajmy małego dziecka bez nadzoru.

Zabezpieczmy kuchenkę i piekarnik, przy dziecku gotujmy na tylnych palnikach.

Środki chemiczne i lekarstwa trzymajmy w zamykanych szafkach.

Na schodach zawsze trzymajmy dziecko za rękę.

 Ostre i niebezpieczne przedmioty schowajmy w najwyżej położonych szafkach i szufladach.

Szczególnie dbajmy o właściwe zabezpieczenie okien i balkonów.

 

Najczęstsze problemy – warto wiedzieć!

 

Gdy dziecko płacze, zapytajmy je ,co niedobrego się stało, i zachęcajmy do wyrażania uczuć w inny sposób.

Gryzienie w żadnym wypadku nie może się zamienić we wspólną zabawę.

Jeśli dziecko próbuje nas uderzyć, nigdy nie wolno nam oddać!

Dziecko musi wiedzieć, że zawsze i w każdym wypadku zdecydowanie zareagujemy na bicie kogokolwiek.

Zastanówmy się, w jaki sposób my sami odreagowujemy frustrację.

Zamiast mówić dziecku, by przestało płakać, poprośmy, aby powiedziało nam, czemu jest niezadowolone.

W chwili, gdy przestanie płakać, poświęćmy mu sto procent uwagi.

Nauczmy dziecko, że rozmowa zawsze przynosi lepszy skutek niż histeria.

Zdarza się, że dziecko odmawia, ponieważ nie rozumie, dlaczego ma coś zrobić.

Zróbmy wszystko, aby przygotować nasze pociechy na przyjęcie nowego domownika.

Niezmiernie ważne jest, by codziennie znaleźć czas za zabawę i rozmowę tylko ze starszym dzieckiem.

 

To co najważniejsze

 

Okazywanie uczuć

Zwyczaje

Pochwała i nagroda

Normy i granice

Rozmowa

Argumenty i negocjacje

Konsekwencja

Ostrzeżenia

Kary i dyscyplina

Opanowanie

Samodzielność i podejmowanie decyzji

Odpowiedzialność za dziecko

Zabawa i relaks.

 

Dobre rady:

*Kochaj swoje dziecko bezwarunkowo.

*Szanuj osobowość dziecka.

*Nie dawaj klapsów.

*Nie krzycz.

*Wyznaczaj precyzyjne reguły i przestrzegaj ich.

*Zasady i metody wychowawcze ustalaj wspólnie z żoną/mężem.

*Domowe obowiązki sprawiedliwie rozdzielaj między siebie i dzieci.

*Szanuj zdanie dziecka.

*Nagradzaj tak często, jak to jest możliwe.

*I pamiętaj o najważniejszym: miłość i wzajemny szacunek to podstawowe składniki receptury na udaną i szczęśliwą rodzinę.

Fragmenty z książki „ I ty możesz mieć super dziecko” D. Zawadzkiej

 

Religijność dziecka - to warto wiedzieć!

 

Rodzic dla dziecka jest odzwierciedleniem samego Boga.

Modląc się z dzieckiem i przy nim stajesz się świadkiem wiary, uczysz go zaufania i zawierzenia.

Rozmawiaj z dzieckiem o Bogu i usłyszanym Słowie Bożym.

Czyniąc dobro przypominaj, że tak czynił Jezus, że chcesz Go w dobrym naśladować.

Modląc się dziękuj, proś, przepraszaj, ale także opowiadaj Bogu o wszystkim co cię spotyka i pytaj jak Jesus postąpił by na twoim miejscu.

Wiara bez uczynków martwa jest.

Powierzaj wychowanie swojego dziecka Bogu.